Θα σώσει η αλλαγή του πλαισίου...

Από την Ιωάννα Πουρλιοτοπούλου (pourlio3@hotmail.com)

Ο νέος σχεδιασμός δόθηκε στη δημοσιότητα, όμως επί της ουσίας…τίποτα νέο δεν είδαμε

Αυτό που για μια ακόμη φορά βροντοφωνάξαμε, είναι η επιτακτική ανάγκη αλλαγής όλου του θεσμικού πλαισίου του σχεδιασμού. Ο τρόπος με τον οποίο επιλέγονται οι αθλητές δεν μπορεί να σταθεί ως αξιοκρατικός καθώς προκύπτουν μονίμως οξύμωρες και ακραίες περιπτώσεις που δημιουργούν εντάσεις και αντιπαραθέσεις. Το σύστημα των έξι αγώνων δεν ευδοκίμησε - λειτούργησε σε πολλές περιπτώσεις ανάποδα, με αθλητές που δεν έπρεπε να μένουν έξω και αθλητές με μέτρια παρουσία να περνάνε. Αδιευκρίνιστα είναι τα κριτήρια επιλογής των αθλητών στις κατηγορίες αναδρομικότητας αλλά και στήριξης- πρώτη φορά στο προσκήνιο. Οι άνθρωποι της ομοσπονδίας μπορεί να έχουν τις καλύτερες δυνατές προθέσεις, όμως το δημιούργημα τους σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τις ακολουθήσει. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτού, είναι η επιλογή του Κώστα Δουβαλίδη στην Β' κατηγορία και όχι υψηλότερα. Το χρυσό μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Νέων δε δίνει κάτι περισσότερο από τη Β' όμως στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν και τρία πανελλήνια ρεκόρ ανδρών. Τη στιγμή μάλιστα που η τριάδα σε Μπρούνο Ζάουλι (Σούπερ Λίγκα) βάζει τους αθλητές στην Α2. Η επιλογή των αθλητών βασίζεται σε μια αερολογία που ανάλογα με την περίπτωση φυσάει στα… δυτικά ή στα ανατολικά. Με τον τρόπο αυτό οι αθλητές νιώθουν αβέβαιοι με το μέλλον τους και δε γνωρίζουν κατά πόσο η επιλογή τους, εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο σε αξιοκρατικά κριτήρια.

* Τι γίνεται με τους αθλητές που χαρακτηρίζονται ταλέντα; Τη μια χρονιά τους στηρίζουμε και την άλλη τους πετάμε έξω;

* Γιατί οι συγκεκριμένοι στην αναδρομικότητα και όχι κάποιοι άλλοι;

* Για ποιο λόγο κάποιοι αθλητές –τραυματίες- έπεσαν κατηγορία και κάποιοι άλλοι όχι;

* Σίγουρα χωρούσαν και κάποια ακόμη παιδιά στην κατηγορία της στήριξης που επί της ουσίας, θα είχα το κίνητρο για να συνεχίσουν τη νέα σεζόν.