Ευθύνη όλων

Από την Ιωάννα Πουρλιοτοπούλου (pourlio3@hotmail.com)

Μια ιστορία που το τέλος της αργεί ακόμη να έρθει, ξετυλίγεται το τελευταίο δεκαήμερο. Η απόφαση της Μάριον Τζόουνς να παραδεχτεί ότι έκανε χρήση απαγορευμένων ουσιών, αλλά και η κίνηση της να επιστρέψει τα πέντε μετάλλια (3 χρυσά, 2 χάλκινα) που κατέκτησε στους Ολυμπιακούς Aγώνες του Σίδνεϊ, δημιούργησαν αλυσιδωτές εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα.
Το μεγαλύτερο χτύπημα δέχθηκε το κύρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, της Διεθνούς ομοσπονδίας στίβου αλλά και του Παγκόσμιου οργανισμού αντιντόπινγκ, καθώς στο σύνολο τους απέδειξαν ότι δεν είναι τόσο φερέγγυες όσο θέλουν να προασπίζουν. Ο Παγκόσμιος στίβος έχει δεχθεί πολλά πλήγματα, όλα αυτά τα χρόνια όμως η περίπτωση της Τζόουνς κλονίζει ανεπανόρθωτα ένα σύστημα που όλοι ξέρουν ότι είναι προβληματικό αλλά κανείς δεν το παραδέχεται.
Ενδεχομένως να έχει έρθει η ώρα που κάποιοι άνθρωποι θα αναλάβουν τις ευθύνες τους και θα λειτουργήσουν ουσιαστικά προς την κάθαρση του Παγκόσμιου αθλητισμού και να σταματήσουν να κάνουν απλά δηλώσεις κατά των αθλητών. Ακόμη και ο εξευτελισμός που δέχεται όλες αυτές τις ημέρες η Αμερικανίδα είναι δημιούργημα των φορέων αυτών, που επί της ουσίας την οδήγησαν στη χρήση απαγορευμένων ουσιών και στη συνέχεια την ανάγκασαν να παίξει μόνη της σε ένα παιχνίδι με πολλούς δημιουργούς. Η μάστιγα των αναβολικών δεν είναι υπόθεση μόνο των αθλητών, αντίθετα, αυτοί είναι απλά οι τελικοί αποδέκτες. Παγκόσμια συμφέροντα, παχυλά συμβόλαια, καλοστημένες αθλητικές επιχειρήσεις έχουν ως αποτέλεσμα την αναγωγή του αθλητισμού σε ένα μόνιμο κυνηγητό με την κορυφή. Οι άνθρωποι αυτοί που μιλάνε για τους «απατεώνες» αθλητές, είναι αυτοί που πρώτοι από όλους είναι στο παιχνίδι και συνηγορούν σε κάθε προσπάθεια ενίσχυσης του. Τα αναβολικά δεν είναι απλά υπόθεση αθλητική, αλλά τις περισσότερες φορές κρατική. Οι μεγαλύτερες και πιο καλοστημένες κομπίνες αναβολικών είχαν τις πλάτες του κρατικού μηχανισμού.
Μέχρι όμως τη στιγμή που κάποιοι θα αποφασίσουν να δώσουν τέλος σε αυτή την παρωδία, το καλύτερο που έχουν να κάνουν, είναι να μην τάσσονται κατά των αθλητών, να μην τους στήνουν στον τοίχο, βάζοντας τους όλους στο ίδιο τσουβάλι. Γιατί ακόμη κι αν κάποιοι, έχει δείξει η ιστορία ότι έχουν βρεθεί να κάνουν χρήση απαγορευμένων ουσιών, δε σημαίνει ότι και όλοι άλλοι κάνουν το ίδιο.
Οι αθλητές για να φτάσουν στην κορυφή διασχίζουν μονοπάτια δύσκολα, μοναχικά, για αυτό το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, είναι να τους σεβαστούμε...